
نوشتن در مورد کسی که به تعبیر حافظ “آن” داشت، سخت است. ابراهیم کریمی درک شهودی داشت. جور دیگری جهان را میدید. کلاسهایش را بر اساس محفوظات اداره نمیکرد. شیوه کاریاش تقلید ناپذیر است؛ چون هنر از عمق وجودش بر میخواست. شگردهایش مبتنی بر تکنیک نبود. تکنیک را میشود یاد گرفت ولی درک ویژه و فلسفی از هستی قابل یاد دادن نیست. سالهاست در جستجوی کسی هستم که اندک شباهتی به ایشان داشته باشد و دریغ که یافت مینشود.
